გამარჯობა, მე კლიფ ვაიცმანი ვარ.

მე მაქვს დისლექსია.

მესამე კლასში დამისვეს დიაგნოზი. ეს იყო ჩემი ცხოვრების საუკეთესო დღე.

მანამდე სკოლაში ვითამაშებდი, ვითომ წიგნს ვკითხულობდი.

წიგნი გახსნილი მქონდა, თითს ტექსტზე ვატარებდი, რომ სხვებს (მშობლებს, მასწავლებლებს, მეგობრებს, და-ძმას) ეგონათ, ვკითხულობდი და არა რომ ტუპა ან ზარმაცი ვიყავი.

წაკითხვის წრეები საშიში იყო.

ერთმანეთის მიყოლებით ყველა ბავშვი კითხულობდა და ჩემი ჯერიც ახლოვდებოდა.

ხელები მიოფლიანდებოდა.

ამიტომ ყველაფერს წინასწარ ვგეგმავდი. და როცა ჩემი ჯერი მოდიოდა...

ტუალეტში ვიმალებოდი.

ყოველთვის ასე ვიქცეოდი.

ალბათ ეგონათ შარდის პრობლემა მქონდა. ჯობდა ეგ ეფიქრათ, ვიდრე რომ სულელი ვიყავი.

ყველაზე რთული მამასთან იყო. ის ჩემი გმირი იყო.

ბავშვობიდან ვოცნებობდი, რომ ოდესმე მას დავემსგავსებოდი.

ყველას უყვარდა ის. მეც მიყვარდა. მინდოდა ჩემით ეამაყა.

„კლიფ, რატომ ხარ ასეთი ზარმაცი? არ გინდა კითხვა ისწავლო?“

„მინდა! ვერ ხედავ, როგორ ვცდილობ?!“ – ავუბჯინე, ცრემლები წამომივიდა.

„არა, არ ვხედავ. ყოველდღე 2 საათს ვხარჯავ, რომ კითხვა შეგასწავლო. ყველა პროგრამა ვიყიდე. ერთხელ მაინც კონცენტრირდი.“

„კონცენტრაცია?! სულ ყურადღებით გისმენ.“

„არა, არ ხარ. არასდროს გიფიქრია. შენი და უკვე კითხულობს, ის კი 6 წლისაა.“

„იმიტომ, რომ მე ვასწავლე! არ მინდოდა იგივე გადაეტანა.“

ყველა წესი ვიცი. ყველა წესი. მაგრამ როცა ვიყენებ, არაფერი გამომდის.“

ძილშიც კითხვა მესიზმრებოდა.

ბავშვობაში მინდოდა პრეზიდენტი, მეცნიერი ან პოპ-ვარსკვლავი გავმხდარიყავი.

ვიცოდი, ვინც არ უნდა გავხდე, კითხვა მაინც უნდა ვიცოდე.

ყოველთვის წიგნი მეჭირა გვერდით და ვოცნებობდი, ერთ დღეს შევძლებდი მის წაკითხვას.

ყველაზე მეტად ჰარი პოტერის წაკითხვა მინდოდა.

მაგრამ როცა ბიბლიოთეკარმა მე-20-ედ გამაღვიძა, რადგან წიგნის მესამე გვერდზე ჩამეძინა, დავნებდი.

საბედნიეროდ, მამამ ხელი არ ჩაიქნია ჩემზე. არასდროს მიღალატა.

მამა ბავშვობაში ძალიან ბევრს მუშაობდა. თითქმის არასდროს ვვახშმობდით ერთად.

მაგრამ ამის გამო ადრე მოდიოდა სახლში:

ჩემს საწოლზე ჯდებოდა. ნელა, ღრმა ხმით ჰარი პოტერს მიკითხავდა. თვალები მივერსკდებოდა. საშინლად მიყვარდა ეს მომენტები.

თუ დროზე ვერ მოდიოდა, ჰარი პოტერის კითხვა კასეტაზე ჩაიწერა. ამ კასეტას ვუსმენდი დაძინებამდე, ისევ და ისევ, მამაჩემის ხმას.

ორად გამიმართლა, რადგან დედა (იგივე MamaBear) მყავდა. ყველაფერზე ზრუნავდა და ყველაფერს შესანიშნავად იკვლევდა.

ერთ დღეს, ალბათ მეათასე გუგლის მერე, ან სამეცნიერო სტატიაში, დისლექსიაზე წაიკითხა და იფიქრა, რომ ეს ჩემთანაც შეიძლებოდა ყოფილიყო. შემამოწმებინა. მართლა ეგ მქონია, თან ამას გარდა ADD-იც.

როცა შევიტყვე, რომ დისლექსია მქონდა, 9 წლის ასაკში ყველაზე ღრმად ამომესუნთქა. „საბოლოოდ!“ ვიფიქრე, „არც გატეხილი ვარ, არც სულელი, და ნამდვილად არ ვარ ზარმაცი!“

„კარგი,“ ვიფიქრე, „ახლა ხომ ვიცით, რა ჰქვია პრობლემას, მოდი, გამოვასწოროთ!“

ერთ წინადადებას იმდენი ძალა მეხარჯებოდა, რამდენსაც სხვას ოთხნიშნა გრძელი გაყოფის ამოხსნაზე. 462/7=...

პარაგრაფის შემდეგ ვიღლებოდი (ეს არის 10 ამოცანა ზედიზედ),

თავის შემდეგ? თავი ტვინში ზედიზედ 300 ოთხნიშნა გაყოფის ამოხსნაა.

„თავის შემდეგ“ არ არსებობს — ყველა ენერგიის dùngების შემთხვევაშიც კი, თავში ჩამძინებოდა ან ბოლოს უამრავ შეცდომას ვუშვებდი. გონებისთვის ზედმეტი იყო.

მოსმენა იმდენ ენერგიას არ ითხოვს, რამდენსაც კითხვით გაშიფვრა.

მამამ იპოვა ჰარი პოტერის აუდიობუქი, რომელიც ჯიმ დეილმა წაიკითხა. მიყიდა.

22-ჯერ ზედიზედ მოვუსმინე.

ის სამი გვერდი, ბიბლიოთეკაში რომ ჩამეძინა, ზეპირად ვიცი. მთელი პირველი თავიც. 13 წლის შემდეგაც.

მოსმენას არ ვწყვეტდი. სერიიდან ყველა წიგნი მოვუსმინე. მერე „ნარნია“, „ბეჭდების მბრძანებელი“, Game of Thrones, Pillars of the Earth, Atlas Shrugged.

მოსმენას აღარ შევწყვიტე.

წამლებივით მძიმე ლოდი მქონდა ზურგზე, რაც ხელს მიშლიდა, ვყოფილიყავი ვინც მინდოდა. ყოველ წინადადებაზე დიდ დროს ვხარჯავდი. ახლა კი ფრთები მაქვს.

მოსმენის სიჩქარე 1-დან 1.25x, 1.5x, 2x-მდე, მერე 2.5x-მდე ავწიე. ნელ-ნელა შევეჩვიე და სიტყვას აღარ ვკარგავდი.

სკოლაში ველოსიპედით მიმავალს მეკეთა ყურსასმენები; დედის მოლოდინში, დაძინებამდე, ოთახის დალაგებისას, სეირნობისას, თუნდაც ტუალეტში ვუსმენდი.

ყოველ კვირას 2 აუდიოწიგნს ვამთავრებდი. წელიწადში 100 წიგნს. ეს უკვე 12 წელია გრძელდება. ძალისხმევა აღარ მჭირდება — პირიქით, ესაა დღის საუკეთესო ნაწილი.

ყველა სასკოლო წიგნს არ აქვს აუდიოვერსია. ჩემი საზაფხულო წიგნი იყო „მარლი და მე“ და აუდიო არ ჰქონდა. ზაფხულში, სკოლის დაწყებამდე, დედასთან ერთად ვიჯექი და ის მიკითხავდა.

ყოველდღე სპეციალურ გაკვეთილზე დავდიოდი სკოლაში.

ბევრს ვცდილობდი და ტექნოლოგიებს ისე ვიყენებდი, როგორც ამას ვერ გასწავლიდა სპეციალური მასწავლებელი. ჩემს სწავლაზე სრულ პასუხისმგებლობას ვიღებდი. თვითონ ვთხოვდი დახმარებას და ვიგებდი, როგორ ვსწავლობ ყველაზე კარგად.

სკოლაში თითქმის ყველა AP და Honors გაკვეთილზე ვსწავლობდი, საშუალო ქულა 4.0-ზე მეტი მქონდა, ადმინისტრაციასთან და მასწავლებლებთან ვიბრძოდი, ვინც ამბობდა, დისლექსია „მითია“. მოგვიანებით გიამბობთ, როგორ გავართვი თავი თქვენსავე ხელსაწყოებით.

ძალიან მაგარი მასწავლებლებიც მყავდა, წარმოუდგენლად დამეხმარნენ.

მრავალი შრომის (და მასწავლებლებთან დაყოლიების) მერე ბრაუნის უნივერსიტეტში ჩამრიცხეს. ერთი პრობლემა… ვერ ვკითხულობდი საზაფხულო წიგნს – არ ჰქონდა აუდიოვერსია.

ასევე, უმეტეს სასკოლო წიგნს, ჰენდაუტს, PDF-ს, ელფოსტასა და ვიკიპედიას არ აქვს აუდიოვერსია.

ამიტომ ისევ დედასთან ვიჯექი საწოლზე და ის მიკითხავდა. მაგრამ დედა მუშაობდა და ვერ ასწრებდა მთელ წიგნს.

ბრაუნში გაფრენის წინა ღამეს, წიგნის მხოლოდ 2/3 ჰქონდა წაკითხული.

სხვა გზა აღარ მქონდა, ძველ ტექსტიდან-ზერით-ხმაზე პროგრამაში გადავაგდე წიგნი და შემდეგ iPhone-ზე მოვუსმინე თვითმფრინავში.

გამოვიდა!

პროგრამირება ვისწავლე (ზოგჯერ როგორ გამოვიდა — წიგნში მოგვიანებით) და ის პროგრამა უფრო გავაუმჯობესე.

შემდეგი 4 წელი კოლეჯში ამ სისტემას ვხვეწდი. წიგნებთან მაგიდაზე ჯდომის ნაცვლად, 15 ფოტოს სწრაფად გადაღებდი და საუზმობისას ან სკეიტბორდით მიმავალზე ვუსმენდი.

კვირაში 100-ზე მეტ გვერდს ვისმენდი მატარებელში, ავტობუსში. ხანდახან მეგონა, ერთადერთი ვიყავი, ვინც რეალურად კითხულობდა.

დღეს მილიონობით ადამიანს შეუძლია სწავლა და ცხოვრება Speechify-ის წყალობით.

გაიხსენეთ, რომ მისიაა იყო ის, ვინც გჭირდებოდა ბავშვობაში. ჩემთვის ასეა.

სიყვარულით ❤

კლიფ ვაიცმანი