Hoi, ik ben Cliff Weitzman.

Ik heb dyslexie.

Ik kreeg de diagnose in groep 5. Dat was de beste dag van mijn leven.

Daarvoor deed ik op de basisschool altijd alsof ik kon lezen.

Ik zat met het boek open en schoof met mijn vinger onder de woorden zodat anderen (ouders, leraren, vrienden, broers/zussen) niet dachten dat ik dom of lui was.

Leeskringen vond ik doodeng.

Om de beurt lazen de kinderen. En het kwam steeds dichter bij mij.

Mijn handen begonnen te zweten.

Dus ik wachtte precies het juiste moment af. En net voordat ik aan de beurt was…

Ging ik me verstoppen op het toilet.

Dat deed ik elke keer.

Mensen zullen wel gedacht hebben dat ik een blaasprobleem had. Liever dat dan dat ze denken dat ik dom ben.

Het ergst vond ik het voor mijn vader. Hij was mijn held.

De persoon die ik ooit wilde worden.

Iedereen hield van hem. IK hield van hem. Ik wilde dat hij trots op mij was.

“Cliff, waarom ben je zo lui? Wil je niet leren lezen?”

“IK WIL WEL! ZIE JE NIET HOE HARD IK MIJN BEST DOE?!” riep ik terug, terwijl de tranen over mijn wangen liepen.

“Nee, dat zie ik niet. Ik besteed elke dag 2 uur om je te leren lezen. Ik kocht elk programma. Stop met friemelen en let eens op.”

“OPLETTEN?! Ik let altijd op.”

“Dat doe je niet. Het kan je niets schelen. Zelfs je zus kan lezen en zij is 6.”

“Omdat IK HET HAAR HEB GELEREN! Ik wilde niet dat zij dit ook moest meemaken.

Ik ken alle regels. Elke regel. Maar als ik ze toepas, werkt het gewoon... niet.”

Ik droomde ervan om te kunnen lezen.

Als kind wilde ik president, wetenschapper en popster worden.

Ik wist dat wie ik wilde zijn, goed moest kunnen lezen.

Dus liep ik overal rond met een boek onder mijn arm en hoopte dat ik het ooit zelf zou kunnen lezen.

Het boek dat ik het liefst wilde lezen was Harry Potter.

Maar na de 20e keer dat de bibliothecaresse me wakker maakte omdat ik in slaap was gevallen bij pagina drie, gaf ik het op.

Gelukkig gaf mijn vader nooit op met mij. Nooit.

Mijn vader werkte keihard toen wij jong waren. Hij at bijna nooit mee met het avondeten.

Maar hiervoor kwam hij altijd vroeg naar huis:

Hij zat bij mij op bed. En met een langzame, diepe stem las hij Harry Potter voor. Mijn ogen begonnen te stralen. Ik vond het geweldig.

Als mijn vader te laat was, nam hij zichzelf op terwijl hij Harry Potter voorlas op cassettebandje. Ik viel altijd in slaap bij zijn stem. Steeds opnieuw luisterde ik naar die tape.

Ik had ook geluk met mijn moeder (MamaBeer). Zij gaf echt om mij. En zij is ontzettend goed in dingen uitzoeken.

Op een dag, na waarschijnlijk voor de duizendste keer zoeken, of na 100 boeken te hebben gelezen over het onderwerp, ontdekte ze “dyslexie”. Misschien had ik dat. Ik werd getest. Blijkbaar had ik het én ADD.

Toen ik hoorde dat ik dyslexie had, slaakte ik de diepste zucht die je ooit van een 9-jarige hoorde. “Eindelijk!”, dacht ik, “Ik ben niet stuk, niet dom, en zeker NIET LUI!”

“Top”, dacht ik, “nu weten we het. Laten we het oplossen!”

Voor mij kost het lezen van één zin evenveel moeite als hoofdrekenen met een viercijferig getal. 462/7=…

Na een alinea ben ik moe (dat zijn 10 sommen achter elkaar),

Na een hoofdstuk? Dat is 300 viercijferige sommen achter elkaar.

Zoiets als “na een hoofdstuk” bestaat niet. Zelfs als ik al mijn energie gaf, viel ik in slaap of maakte ik tegen het einde teveel fouten. Te veel denkwerk.

Luisteren kost veel minder moeite dan decoderen.

Mijn vader vond het echte luisterboek van Harry Potter en de Steen der Wijzen, voorgelezen door Jim Dale. Hij kocht het voor mij.

Ik luisterde het 22 keer achter elkaar.

Die eerste drie pagina’s waarop ik steeds in slaap viel? Die ken ik uit mijn hoofd. En de rest van het eerste hoofdstuk. 13 jaar later nog steeds.

Ik bleef luisteren. Naar alle boeken in die serie. Daarna Narnia, Lord of the Rings, Game of Thrones, Pilaren van de Aarde, Atlas Shrugged.

Ik bleef altijd luisteren.

Vroeger voelde elke zin als een enorme last op mijn schouders, lezen duurde eindeloos. Nu had ik vleugels.

Ik begon steeds sneller te luisteren: 1x, 1,25x, 1,5x, 2x, tot zelfs 2,5x snelheid. Omdat het geleidelijk ging, onthield ik alles.

Ik luisterde op de fiets naar school, wachtend op mama na training, voor het slapen, tijdens het opruimen of als ik buiten liep. Zelfs op het toilet.

Ik werkte 2 luisterboeken per week weg. 100 per jaar. Nu al 12 jaar. Het kost geen moeite — het is juist het mooiste moment van de dag.

Niet elk schoolboek is als luisterboek te vinden. Mijn zomerse leesboek op de middelbare was “Marley en Ik” — geen luisterboek. Dus las mijn moeder die zomer elke avond voor.

Elke dag zat ik op de middelbare één uur in de speciaalonderwijs-klas.

Ik probeerde van alles. En begon technologie te gebruiken op manieren die geen enkele leraar me kon leren. Ik regelde alles zelf, vroeg hulp en ontdekte hoe ik het beste leer.

Ik volgde bijna alle AP- en Honours-klassen, haalde boven een 4.0 GPA en worstelde met leraren/administratie die dyslexie een 'mythe' vonden. Later vertel ik over de hulpmiddelen die ik gebruikte.

Ik had ook fantastische leraren die enorm behulpzaam waren.

Door hard werken (en veel docenten overtuigen om uitzonderingen te maken) werd ik toegelaten tot Brown University.\ Eén probleem.... Ik kon mijn zomerboek niet lezen, er was geen luisterboek.

Net zo zijn er voor de meeste studieboeken, hand-outs, pdf’s, e-mails en wikipagina’s geen luisterboeken.

Dus zat ik bij mijn moeder op bed en las zij mijn zomerboek voor. Maar mijn moeder werkte en kon niet het hele boek voorlezen.

De avond voor vertrek naar Brown had ik slechts twee derde van het boek door.

Ik had geen keuze: ik hackte een oude tekst-naar-spraak-computer om de rest voor te lezen en luisterde in het vliegtuig.

Het werkte!

Ik leerde mezelf programmeren (later meer daarover) en verbeterde de software verder.

Ik besteedde 4 jaar op de universiteit om dit systeem te perfectioneren. In plaats van gebogen over boeken, maakte ik 15 foto’s en luisterde terwijl ik ontbeet of naar college reed.

Ik luisterde wekelijks meer dan 100 pagina’s aan leesopdrachten in trein of bus naar hackathons. Vaak leek het alsof ik de enige was die alles las.

Nu kunnen miljoenen mensen dankzij Speechify meekomen op school en in de maatschappij.

Onthoud: jouw missie is om te zijn wie je vroeger het hardst nodig had. Dat is in elk geval de mijne.

Veel liefs ❤

Cliff Weitzman