Γεια, είμαι ο Cliff Weitzman.

Είμαι δυσλεξικός.

Διαγνώστηκα στην Γ’ Δημοτικού. Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.

Πριν από αυτό, στο δημοτικό το έπαιζα ότι διαβάζω.

Καθόμουν με το βιβλίο ανοιχτό, περνούσα το δάχτυλό μου πάνω από τις λέξεις για να μη νομίζουν γονείς, δάσκαλοι, φίλοι, αδέλφια ότι ήμουν χαζός ή τεμπέλης.

Οι κύκλοι ανάγνωσης ήταν εφιάλτης.

Ένα-ένα τα παιδιά διάβαζαν. Και πλησίαζε η σειρά μου.

Τα χέρια μου άρχιζαν να ιδρώνουν.

Είχα τελειοποιήσει το timing. Και λίγο πριν φτάσει σε μένα…

Κρυβόμουν στην τουαλέτα.

Το έκανα αυτό κάθε φορά.

Οι άλλοι μάλλον νόμιζαν πως είχα πρόβλημα στην ουροδόχο κύστη. Καλύτερα αυτό, παρά να πιστεύουν ότι είμαι ανόητος.

Το χειρότερο ήταν ο πατέρας μου. Ήταν ο ήρωάς μου.

Ο άνθρωπος που ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω.

Όλοι τον αγαπούσαν. Τον λάτρευα. Ήθελα να είναι περήφανος για μένα.

«Cliff, γιατί είσαι τόσο τεμπέλης; Δεν θες να μάθεις να διαβάζεις;»

«ΘΕΛΩ! ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ;!» Του φώναξα, με τα δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό μου.

«Όχι, δεν βλέπω. Περνάω 2 ώρες την ημέρα προσπαθώντας να σου μάθω ανάγνωση. Αγόρασα κάθε πρόγραμμα. Σταμάτα να κουνιέσαι και συγκεντρώσου, έστω για μία φορά.»

«Να συγκεντρωθώ; Είμαι ΠΑΝΤΑ συγκεντρωμένος.»

«Δεν είσαι. Δεν σε νοιάζει. Ακόμα κι η αδερφή σου διαβάζει, κι είναι 6.»

«Γιατί εγώ ΤΗΣ ΤΟ ΕΜΑΘΑ! Δεν ήθελα να περάσει τα ίδια.

Ξέρω όλους τους κανόνες. Όλους. Αλλά όταν πάω να τους εφαρμόσω… δεν πιάνουν.»

Ονειρευόμουν ότι διαβάζω.

Μικρός ήθελα να γίνω Πρόεδρος, Επιστήμονας, Ποπ Σταρ.

Ήξερα ότι για να γίνω αυτό που ήθελα, έπρεπε να μάθω να διαβάζω.

Περπατούσα παντού με ένα βιβλίο κάτω από τη μασχάλη, φανταζόμενος πως μια μέρα θα το διαβάσω.

Το βιβλίο που ήθελα περισσότερο να διαβάσω ήταν ο Χάρι Πότερ.

Μετά την 20η φορά που η βιβλιοθηκάριος με ξύπνησε γιατί είχα αποκοιμηθεί στην τρίτη σελίδα, τα παράτησα.

Ευτυχώς ο μπαμπάς μου δεν τα παράτησε μαζί μου. Ποτέ δεν το έκανε.

Ο μπαμπάς μου δούλευε σκληρά όταν ήμασταν μικροί. Σπάνια τρώγαμε όλοι μαζί βραδινό.

Αλλά γι’ αυτό γύριζε νωρίς σπίτι:

Καθόταν στο κρεβάτι μου. Με αργή, βαθιά φωνή, μου διάβαζε Χάρι Πότερ. Τα μάτια μου έλαμπαν. Λάτρευα αυτές τις στιγμές.

Όταν δεν προλάβαινε να γυρίσει, ηχογραφούσε τον εαυτό του να διαβάζει Χάρι Πότερ σε κασέτα. Κοιμόμουν ακούγοντάς την, ξανά και ξανά, με τη φωνή του μπαμπά μου.

Ήμουν διπλά τυχερός γιατί είχα και τη μαμά μου (aka MamaBear). Νοιάζεται. Και κάνει φοβερή έρευνα.

Κάποια μέρα, ίσως στην 1000η αναζήτηση ή σε ένα από τα 100 βιβλία που διάβασε, έπεσε πάνω στη «Δυσλεξία»· σκέφτηκε ότι ίσως αυτό έχω. Με πήγε για τεστ. Ήταν ακριβώς αυτό — και ΔΕΠΥ.

Όταν έμαθα πως έχω δυσλεξία, αναστέναξα βαθιά. «Επιτέλους!» σκέφτηκα, «Δεν είμαι χαλασμένος, ούτε χαζός, και σίγουρα ΟΧΙ ΤΕΜΠΕΛΗΣ!»

«Τέλεια,» σκέφτηκα, «τώρα που ξέρουμε το πρόβλημα, πάμε να το φτιάξουμε!»

Για να διαβάσω μια πρόταση χρειάζομαι τόση ενέργεια/σκέψη όσο κάποιος για να λύσει διαίρεση τετραψήφιου αριθμού στο μυαλό του. 462/7=…

Μετά από μια παράγραφο εξαντλούμαι (είναι 10 διαδοχικές εξισώσεις),

Κεφάλαιο; Αυτό θα ήταν 300 τετραψήφιες εξισώσεις στο μυαλό μου στη σειρά.

Δεν υπάρχει «μετά από κεφάλαιο». Ακόμα κι αν είχα όλη την ενέργεια του κόσμου, μέχρι να τελειώσω θα είχα αποκοιμηθεί ή θα έκανα συνέχεια λάθη. Πάρα πολλή νοητική φθορά.

Το να ακούς δεν θέλει τόση ενέργεια όσο η αποκωδικοποίηση.

Ο μπαμπάς μου βρήκε το αυθεντικό audiobook Harry Potter and The Sorcerer’s Stone με αφηγητή τον Jim Dale. Μου το αγόρασε.

Το άκουσα 22 φορές σερί.

Τις τρεις πρώτες σελίδες που με έπαιρνε ο ύπνος στη βιβλιοθήκη; Τις ξέρω απ’ έξω. Και το υπόλοιπο πρώτο κεφάλαιο. 13 χρόνια μετά.

Δεν σταμάτησα να ακούω. Άκουσα όλη τη σειρά. Μετά Νάρνια, Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, Game of Thrones, Pillars of the Earth, Atlas Shrugged.

Δεν σταμάτησα ποτέ ν' ακούω.

Είχα έναν βράχο 20 τόνων στην πλάτη που με κρατούσε πίσω. Κάθε πρόταση μου έπαιρνε αιώνες. Τώρα είχα φτερά.

Άρχισα να ανεβάζω την ταχύτητα ακρόασης: από 1x σε 1.25x, 1.5x, 2x, 2.5x. Επειδή γινόταν σταδιακά, το άντεχα και θυμόμουν κάθε λέξη.

Άκουγα όταν πήγαινα με ποδήλατο στο σχολείο, όταν περίμενα τη μαμά μου, πριν κοιμηθώ, όταν καθάριζα, περπατούσα, ακόμα και στην τουαλέτα.

Έφτασα να τελειώνω 2 audiobooks την εβδομάδα. 100 βιβλία το χρόνο. Το κάνω 12 χρόνια τώρα. Καθόλου κόπος· είναι το καλύτερο κομμάτι της μέρας μου.

Δεν υπάρχει audiobook για κάθε σχολικό βιβλίο. Το καλοκαιρινό βιβλίο στο λύκειο ήταν το “Marly and Me” και δεν είχε audiobook. Έτσι όλο το καλοκαίρι, η μαμά μου στο κρεβάτι της, μου το διάβαζε.

Σε όλο το γυμνάσιο-λύκειο ήμουν σε τμήμα ειδικής αγωγής για μια ώρα καθημερινά.

Πειραματίστηκα πολύ. Άρχισα να χρησιμοποιώ την τεχνολογία με τρόπους που κανένας ειδικός δεν θα μου μάθαινε. Ανέλαβα ο ίδιος την ευθύνη για τις προσαρμογές/εκπαίδευσή μου. Ζήτησα βοήθεια, βρήκα πώς μαθαίνω καλύτερα.

Πήρα σχεδόν όλα τα AP και Honors μαθήματα, βγήκα πάνω από 4.0 GPA, ξεπέρασα εμπόδια με διευθυντές/καθηγητές που έλεγαν πως η δυσλεξία «είναι μύθος». Θα εξηγήσω όλα τα εργαλεία που χρησιμοποίησα τότε.

Είχα και μερικούς απίστευτους καθηγητές που με στήριξαν πολύ.

Με σκληρή δουλειά (και πείθοντας πολλούς καθηγητές για εξαιρέσεις) μπήκα στο Brown University. Ένα πρόβλημα… δεν μπορούσα να διαβάσω το καλοκαιρινό βιβλίο· δεν υπήρχε audiobook.

Το ίδιο ισχύει· τα περισσότερα βιβλία, σημειώσεις, PDF, email και σελίδες wikipedia που πρέπει να διαβάσεις για το σχολείο, δεν έχουν audiobooks.

Έτσι, κάθισα δίπλα στη μαμά μου στο κρεβάτι της. Μου διάβασε το καλοκαιρινό βιβλίο του πανεπιστημίου. Αλλά δούλευε και δεν είχε χρόνο να μου διαβάσει όλο το βιβλίο.

Το βράδυ πριν φύγω για το Brown, για να ξεκινήσω το πανεπιστήμιο, είχα διαβάσει μόνο τα 2/3 του βιβλίου.

Δεν είχα άλλη επιλογή, χάκαρα ένα παλιό σύστημα text-to-speech για να ηχογραφήσει το υπόλοιπο βιβλίο όλη τη νύχτα στο iPhone μου για να το ακούσω στο αεροπλάνο.

Δούλεψε!

Έμαθα μόνος μου κώδικα (πώς τα κατάφερα με δυσλεξία το εξηγώ στο βιβλίο) και βελτίωσα ακόμη περισσότερο το λογισμικό.

Πέρασα τα επόμενα 4 χρόνια στο πανεπιστήμιο τελειοποιώντας το σύστημα. Αντί να χάνω ώρες αλυσοδεμένος στο γραφείο με βιβλίο, έβγαζα 15 γρήγορες φωτογραφίες και άκουγα τρώγοντας ή κάνοντας Longboard για μάθημα.

Άκουγα τις 100+ σελίδες κάθε εβδομάδας για τα μαθήματα, στο τρένο ή λεωφορείο για hackathons. Συχνά ένιωθα ο μόνος στην τάξη που διάβαζε όντως τις αναθέσεις.

Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι τα καταφέρνουν στο σχολείο και στην καθημερινότητα χάρη στο Speechify.

Να θυμάσαι, πάνω απ’ όλα, την αποστολή σου: να είσαι αυτό που χρειαζόσουν εσύ όσο μεγάλωνες. Τουλάχιστον, η δική μου είναι.

Με πολλή αγάπη ❤

Cliff Weitzman